CZ.2.„Wierzymy, że znów spełni się cud. Wierzymy, że w Polsce dojrzewa plemię nowych ludzi”.

ONO BYŁO-ONO JEST!!!

AUTOR: ANTONI J. JASINSKI

„

Wierzymy, że znów spełni się cud. Wierzymy, że w Polsce dojrzewa plemię nowych ludzi. Wychowanków Ojca Świętego Jana Pawła II i księży kapelanów “Wujków” młodzieży akademickiej i harcerskiej. ONI już są – już idą!!!”- Napisał Jurek w dedykacji książki Eugeniusza Małaczewskiego „Koń na wzgórzu”. ON SAM NALEŻAŁ DO TEGO PLEMIENIA.

Poniżej: Wychowankowie Kapelana „WUJKA” z Wrocławia

Od lewej: Drużynowi Wrocławskich Akademickich Drużyn/ Śp. Jurek Prociuk ,Ewa Rzewuska oraz prof. Wacław Leszczyński/ Foto: archiwum rodzinne Prociuków / Sydney

. Zdjęcia pochodzą z książki „Wspomnienia rodzinne”. O życiu tego patrioty żyjącego w Sydney – m.in o Syberii-Elblągu – Australii o jego zaangażowaniu się w obronę Imienia Polski i Polaków czytamy w tej książce autorstwa Katarzyny Prociuk i Jerzego Prociuka.

KIM BYŁ KAPELAN „WUJEK?”

„Kapelan Wujek” odnosi się do ks. Aleksandra Zienkiewicza, wrocławskiego duchownego, którego proces beatyfikacyjny trwa od 2010 roku, i który nie doczekał się jeszcze uznania za świętego. Jest on znany z działalności wychowawczej i duchowej, zwłaszcza w kontekście znanym z zaangażowania w duchową formację młodych w Ruchu Światło i Życie.

Proces beatyfikacyjny Sługi Bożego ks. Aleksandra Zienkiewicza rozpoczął się w 2010 roku, a 16 października 2024 r. złożono w Rzymie dokument pt. „Positio”, stanowiący kolejny krok na drodze do beatyfikacji. Określenie „Wujek” jest potocznym określeniem nadanym ks. Zienkiewiczowi ze względu na jego bliską, „rodzinną” relację z podopiecznymi i wychowankami, co było bliskie jego duchowej posłudze, a w kontekście Wrocławia, jego obecności w diecezji

Urodził się w 1910 roku w Lembówce na Wileńszczyźnie. W latach 1920–1926 uczęszczał do szkoły podstawowej w Duniłowiczach. Następnie w latach 1926–1931 kontynuował naukę w Niższym Seminarium w Nowogródku i Biskupim Gimnazjum Męskim w Drohiczinie. W latach 1931–1938 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Pińsku.  3 kwietnia 1938 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa pińskiego Kazimierza Bukraby. W kwietniu 1939 został rektorem fary w Nowogródku i kapelanem sióstr nazaretanek, późniejszych 11 Męczennic zamordowanych przez Niemców 1 sierpnia 1943. W 1942 mianowano go dziekanem nowogródzkim i wikariuszem północnej części diecezji pińskiej.

W 1946 został przesiedlony do Gorzowa Wielkopolskiego.  W sierpniu tego samego roku został prefektem szkoły podstawowej i gimnazjum w Sycowie. 1 sierpnia 1947 podjął pracę jako prefekt I LO i Liceum Pedagogicznego we Wrocławiu oraz kapelan sióstr nazaretanek. W latach 1953–1958 był rektorem Seninarium Duchownego we Wrocławiu. . Od 1963 roku pełnił funkcję archidiecezjalnego duszpasterza młodzieży akademickiej w Centralnym Ośrodku Duszpasterstwa Akademickiego we Wrocławiu. 27 maja 1972 został kanonikiem kapituły katedralnej. 25 marca 1976 został rektorem kościoła św. Piotra i Pawła we Wrocławiu. 10 sierpnia 1994 zrezygnował z pełnionych funkcji. Zmarł 21 listopada 1995 w opinii świętości w szpitalu przy ulicy Rydygiera. 

Lekcje religii odbywały się w salach i ogrodzie przy ul. Katedralnej 4.
Miałem ten ogromny zaszczyt być uczniem ks. Aleksandra, najpierw jako licealista z Jedynki, a potem jako alumn AWSD we Wrocławiu.

Wujek był moim aniołem, dzięki któremu omijałem niebezpieczne wiry i podwodne skały PRL lat 50/60-tych XX wieku.
Władysław Pitak

Ks. Józef Swastek tak w ” Życie i duchowość księdza prałata Aleksandra Zienkiewicza na tle historii archidiecezji wrocławskiej – tak pisze: ” Ks. prałat Aleksander Zienkiewicz należy do najwybitniejszych kapłanów– społeczników, intelektualistów i wychowawców archidiecezji wrocławskiej na przestrzeni jej dotychczasowych dziejów. Po roku 1945 wpisał się w historię Kościoła wrocławskiego jako główny duszpasterz młodzieży akademickiej i katolickiej inteligencji oraz organizator ośrodków duszpasterstwa młodzieży tak we Wrocławiu, jak i w całej archidiecezji wrocławskiej. We Wrocławiu powstało za jego kadencji 15 takich ośrodków, a na terytorium Dolnego Śląska – cztery, tj. w Legnicy, Jeleniej Górze, Wałbrzychu i Świdnicy1 . Urzędował przy ul. Katedralnej pod „Czwórką” na pierwszym piętrze do 1994 r. „na nieustannym dyżurze”2 . Ze względu na dobroć serca przeszedł do historii duszpasterstwa akademickiego jako dobry Wujek. Nakreślenie charakterystyki życia oraz duchowości człowieka tej rangi co ks. Aleksander Zienkiewicz nie jest rzeczą łatwą, gdyż jego działalności nie da się zamknąć w rutynowych biogramach czy schematach – pisze Ks. Józef Swastek

I wreszcie Autor przedmowy do książki „Koń na wzgórzu” pisarz dr Antoni Lenkiewicz. On też z tego pokolenia – stojąceg w drzwiak – plemienia!

Antoni Jan Lenkiewicz (ur. 25 października 1934 roku w Ostrołęce historyk, prawnik, publicysta działacz opozycji antykomunistycznej i więzień polityczny w okresie PRL.  samorządowiec. Kawaler ORDERU ORŁA BIAŁEGO.   W 1970 uzyskał stopień DOKTORA NAUK PRAWNYCH. 

Od 1949 do 1949 i od 1956 do 1963 należał do ZHP , a w latach 1949–1952 był współtwórcą i członkiem konspiracyjnego Związku Skautów Polski. W październiku 1952 został ARESZTOWANY W 1953 r. Wojskowy SR skazał go na karę 12 lat pozbawienia wolności . Był osadzony w wielu aresztach i zakładach karnych. . W 1956 został zwolniony na mocy amnestii.

Bogata i bardzo ofiarna jest jego karta życia i wymaga osobnego dla czytelników jej ukazania. A więc to tylko fragmenty z jego patriotycznego życia. Był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów „Solidarności” i członkiem Zarządu Regionu, a także sygnatariuszem deklaracji założycielskiej Klubu Słuzby Niepodległości.  W 1961 ponownie został aresztowany, a następnie skazany na karę 2,5 roku więzienia w związku z oskarżeniami, że kierowana przez niego spółdzielnia była bazą działalności opozycyjnej.W 1963 został zwolniony warunkowo. Jesienią 1980 współorganizował NSZZ Solidarność we Wrocławiu  Był szefem doradców prawnych związku na Dolnym Śląsku. Był delegatem na I Krajowy Zjazd Delegatów „Solidarności” i członkiem Zarządu Regionu. Od 13 grudnia 1981 do 23 grudnia 1982 był internowany  a następnie pozbawiony pracy do 1990 roku.

11 listopada 1985 po wykładzie w kościele św. Karola Boromeusza we Wrocławiu został porwany przez działających po cywilnemu funkcjonariuszy SB i został skazany na karę  1 roku pozbawienia wolności  za wzywanie do niepokojów społecznych. W więzieniu spędził 9 miesięcy.

Wszedł w skład komitetu wspierającego kandydaturę Karola Nawrockiego  na prezydenta RP w wyborach 2025. Czy teraz już kogoś dziwi, że w swojej przedmowie woła; „Czy wszystko i wszystkich w Polsce mają zagłuszyć, organizowane przez naszych wrogów szumy kosmopolityczne demoralizacji i dezinformacji? Tak mówi członek pokolenia z plemienia które, przy dzwiach stoi i Polskę Ojczyznę- Matkę broni

^^^

„KOŃ MA WZGÓRZU”: Opracowanie redakcyjne – Wacław Grabkowski

Projekt okładki – Roland Grabkowski

Wstęp – Antoni Lenkiewicz

Tekst opowiadania na podstawie książki „Koń na wzgórzu”, opublikowanej przez Wydawnictwo Światowego Związku Polaków z Zagranicy – Londyn 1945. / ISBN 83-905649-5-5 / DRUK: ZAKŁAD POLIGRAFII – REPRO/ WROCŁAW

Autor opracowania dla naszepismo.pl Antoni J. Jasiński / Ilustracje dodał ADMIN

###################### np.pl #####################

.