CZ.1.Maksym Boroweć -„BULBA”- któremu Banderowcy zamordowali jego żonę…

DLA np.pl OPRACOWAŁ A. J. J.

Czy Taras Boroweć (ps. „Taras Bulba”) zostanie umieszczony w nowo tworzonym Panteonie Narodowym Ukrainy?

Motto: „Bulba nie był przyjacielem Polaków, chciał ukraińskiego Wołynia, ale zachował coś, czego zabrakło banderowcom – ludzkie uczucia”. cyt. za Myśl Polska

Nazywał się Maksym Boroweć (1908-1981), Pochodził z Wołynia, marzył o wolnej Ukrainie, w czasie wojny założył Sicz Poleską, z której powstała Ukraińska Powstańcza Armia. Urodził się w osadzie Bystrzyce na Wołyniu – zmarł 15 maja 1981 roku w Toronto.  Ojciec „Tarasa” był biednym ukraińskim chłopem, miał tylko trzy hektary ziemi i dziewięcioro dzieci na utrzymaniu.  Po ukończeniu kilku klas szkoły powszechnej, w wieku czternastu lat, Boroweć musiał zacząć zarabiać na własne utrzymanie. Z czasem stal się właścicielem zakładu kamieniarskiego w miejscowości Duże Siedliszcze.  Transportował granitowe narzutowe głazy z miejsca pozyskania na polach wsi wołyńskiej Bronisławka.  M.in. z takiego głazu w zakładzie kamieniarskim braci Sypniewskich w Warszawie, wykonano płytę mauzoleum J. Piłsudskiego na Wileńskiej Rossie.

W 1933 r. założył tajną wojskowo-rewolucyjną organizację Ukraińskie Odrodzenie Nrodowe.  Jako program przyjęła ona walkę przeciw „polskiemu okupantowi” i „komuno-moskiewskiemu kolonializmowi”. Za działalność antypaństwową T. Boroweć został w 1934 roku skazany na 3 lata więzienia i osadzony w obozie w Berezie Kartuskiej ale już wiosną 1935 roku został zwolniony za „wzorowe zachowanie”. W 1937 roku, przeniósł się do Warszawy, gdzie przebywał aż do jej zdobycia przez wojska niemieckie jesienią 1939 roku.

OUN – tę nazwę przywłaszczyli sobie banderowcy, a nazwę UPA zhańbili ludobójstwem na Polakach. OUN Bandery uznał „Tarasa” za zdrajcę Ukrainy . Bulba w roku 1943 przeciwstawił się mordercom z OUN (b), nazywając ich wprost zbrodniarzami..[cyt. za Jan Engelgard Myśl Polska”]

W 1940 r. w łonie Organizacji Nacjonalistów Ukraińskich doszło do rozłamu na frakcję Andrija Melnyka (OUN-M) i Stepana Bandery (OUN-B). Przewagę posiadali bardziej radykalni banderowcy. I to oni na kongresie ukraińskich nacjonalistów w Krakowie w kwietniu 1941 r. oficjalnie przyjęli wiele faszystowskich zasad, symboli i rytuałów: zasadę „Jeden naród, jedna partia, jeden wódz”, czerwono-czarną flagę symbolizującą krew i ziemię oraz faszystowski salut na powitanie. Ponadto w ideologii i praktyce OUN pojawiały się wątki rasistowskie i antysemickie.

Powyżej^ Kongres Ukraińskich Nacjonalistów na EUROMAJDANIE w grudniu 2013.

„Taras” swoje nadzieje wiązał z Niemcami, tak jak większość nacjonalistów. Niemcy nie potrzebowali jednak takiego sojusznika, a gubernator Erich Koch wręcz nienawidził ich, zgodnie z rasową polityką Hitlera.

Miał jednak kilku przyjaciół w kołach Abwehry i Wehrmachtu, ale to było już za mało. Jak się wkrótce okazało, to nie Niemcy i Sowieci byli dla Bulby śmiertelnym zagrożeniem, lecz banderowcy. OUN (b) zapuścił korzenie na Wołyniu dopiero w 1942. Najpierw próbował sobie podporządkować bulbowców, a kiedy napotkał opór – zaczęli polowanie na ich szefa, czyli Borowecia. Duża część jego ludzi zwyczajnie przeszła na stronę banderowców, sam Bulba ze sztabem wymykał się banderowcom, aż pewnego dnia wpadł w pułapkę – sam uciekł, ale w ręce banderowców dostała się jego żona, Czeszka z pochodzenia. Nie wyszła z tego żywa.

Mimo tych doświadczeń Bulba nigdy nie przeciwstawił się banderowcom zbrojnie – nie chciał wzniecać walk bratobójczych między Ukraińcami. Zdecydował się jednak ostro zaprotestować przeciwko masowym mordom na Polakach – napisał dwa listy otwarte do przywódców OUN (b). Dzisiaj te listy to ważne świadectwo obciążające UPA i OUN (b). [Jan Engelgard]

Powyżej ^ „Parada” w Stanisławowie z okazji wizyty gubernatora Hansa Franka 

Bandera przygotowywał się do „ukraińskiej rewolucji narodowej” i utworzenia państwa ukraińskiego u boku Niemiec. Już maju 1941 r. opracował ze swoimi współpracownikami dokument: „Walka i działalność OUN w czasie wojny”. Zakładano w nim „unieszkodliwienie” wrogich elementów na ziemiach ukraińskich, do których zaliczano Moskali, Żydów i Polaków. Przyjęto zasadę: „Nasza władza będzie straszliwa dla naszych przeciwników. Terror dla wrogich obcych i naszych zdrajców”. Banderowcy utworzyli u boku Wehrmachtu swoje jednostki wojskowe, a także specjalne grupy marszowe, które po ataku Niemiec na Związek Sowiecki miały przejmować władzę na opanowanych terenach.

Fragnent z „Listu Otwartego” do Banderowców

>Wasza „władza” postępuje w terenie nie jak ludowa władza rewolucyjna, a jak zwyczajna banda. Wy, zamiast zwalczać anarchię, sami ją szerzycie przez swoje haniebne postępowanie, które sprowadza się do barbarzyńskiego mordowania bezbronnych kobiet i dzieci spośród mniejszości narodowych, palenia i rabunku mienia, czym ściągacie na cały naród ukraiński wieczną hańbę, Wy potęgujecie tę anarchię;<

(…)

(…) – Zamiast włączenia narodu ukraińskiego do wspólnego bloku rewolucyjnego wszystkich zniewolonych zarodów Europy i Azji, Wy swoimi „rewolucyjnymi czynami bohaterskimi” doprowadziliście do tego, że dziś nikt nie chce z Ukraińcami rozmawiać. Przez Was kulturalny świat traktuje Ukraińców nie jak ludzi, którzy w drodze rewolucji walczą o swoje państwo, a jak zwyrodniałych barbarzyńców i zwyczajnych bandytów.„

30 czerwca 1941 r. w zajętym przez Wehrmacht Lwowie banderowcy ogłosili powstanie niepodległego państwa. Na czele rządu stanął Jarosław STEĆKO, Bandera miał być głową państwa. Niemcy nie uznali jednak tych aktów i rozpoczęli aresztowania członków OUN-B.

###^^^###

Po upadku III Rzeszy Boroweć został odnaleziony 19 sierpnia 1945 roku przez siły brytyjskie na terenie ich strefy okupacyjnej. Został tam zatrzymany m.in. pod zarzutem dokonania zbrodni przeciwko polskiej ludności cywilnej. W wyniku śledztwa ustalono, że oddziały podporządkowane Bulbie nie brały udziału w mordowaniu mniejszości narodowych na Ukrainie, a winę za to ponoszą wyłącznie BANDEROWCY! Ostatecznie Boroweć został wypuszczony 14 sierpnia 1946 roku

Od 1948 r. przebywał na emigracji w Kanadzie Był autorem książki-wspomnień pt. „Armia bez państwa. Chwała i tragedia ukraińskiego ruchu powstańczego”.

W części 2. „Rzecz o Jarosławie Stećko!„

Oprac. A. J. J./ Ilustracje o obrazek wprowadzający dodał ADMIN.

Źródła: Myśl Polska/ IPN/ Wikipedia/ materiały własne

########################### np.pl ###########################