Redakcja „Naszego Pisma” na wileńskiej Rossie

AUTOR: EWA MICHAŁOWSKA WALKIEWICZ

Bitwa Warszawska zwana „Cudem nad Wisłą”, odbyła się w sierpniu 1920 roku. Brały w niej udział oddziały regularnego Wojska Polskiego. Najważniejsza potyczka tejże bitwy była stoczona w dniu 15 sierpnia 1920 roku. Pomysłodawcą świetnie skonstruowanego planu Bitwy Warszawskiej był generał Tadeusz Jordan Rozwadowski. Głównym wykonawcą tego planu, był rzecz jasna marszałek Józef Piłsudski.

Strategia militarna

Dopracowana strategia polskiego wojska, odcięła nawałę bolszewicką od centrum Warszawy w ten sposób chroniąc miasto. Przeprowadzona była ona przez Naczelnego Wodza Wojska Polskiego Józefa Piłsudskiego. Potrafił on związać główne siły bolszewickie na przedpolach Warszawy, a z drugiej strony jednocześnie regularnie nacierać na oddziały szturmowe wrogiej armii, która była pod dowództwem Siemiona Buddionnego. Wojska tych obu frontów oddzielone zostały od siebie olbrzymim kompleksem bagiennego terenu, co spowodowało, że początkowo nie ścierały się one ze sobą.

Rozkaz dla Michaiła Tuchaczewskiego

Prawe skrzydło wojsk Michała Tuchaczewskiego, otrzymało rozkaz opanowania terenu miasta Grudziądz i Toruń. Miało to z czasem skutkować powolnym przechodzeniem przez Wisłę na stolicę Polski. Skupienie sił bolszewickich, z biegiem toczenia się bitwy skierowano na Twierdzę Modlin. Tam największy szturm przeprowadziły oddziały zbrojne rosyjskiego generała Sołłohuba. Osłonę lewego skrzydła bolszewickiego powierzono Grupie Mozyrskiej Tymoteusza Chwiesina. Strona polska dysponowała 29 dywizjami piechoty, co pozwoliło jej na odniesienie zwycięstwa.

Grupy uderzeniowe z dwóch stron

Gdy trwały walki obronne, utworzone zostały tuż przy rzece Wieprz dwie grupy uderzeniowe podporządkowane rozkazom Marszałka Józefa Piłsudskiego. W nocy 6 sierpnia 1920 roku, w warszawskim belwederze opracowywano szczegółową koncepcję stoczenia tej bitwy. Założono wtedy, iż częścią sił naszej armii należy odeprzeć uderzenie bolszewickie tuż pod Warszawą, a na prawym skrzydle świetnie wyszkolonymi polskimi oddziałami szturmowymi uderzyć trzeba będzie na południowe oddziały wroga. Marszałek Piłsudski wybrał rejon koncentracji wojsk polskich w okolicy wspomnianej rzeki Wieprz. W nocy z 8 na 9 sierpnia 1920 roku, generał Tadeusz Rozwadowski opracował charakter ostatecznego planu Bitwy Warszawskiej. Zakładał on oczywiście wzmocnienie Frontu Północnego, jednocześnie nakładając na naszą armię, zadania ofensywne.

Porażka bolszewików

Dwie dywizje bolszewickie z samego rana w dniu 15 sierpnia 1920 roku, uderzyły na armię polską pod Radzyminem. Przełamały one w ten sposób obronę 11 Dywizji WP podległej rozkazom pułkownika Bolesława Jaźwińskiego. Jedna z nich ruszyła na Pragę a druga na podwarszawską Jabłonnę. Rozpoczęła się wtedy dramatyczna walka. Armia WP dowodzona przez generała Władysława Sikorskiego, skierowała się w kierunku Nasielska, by stamtąd nacierać na bolszewików. Dywizje polskiej grupy uderzeniowej, mające znaczną przewagę nad zdezorganizowaną Grupą Mozyrską, ruszyły szerokim łukiem na wroga, a już kolejnego dnia dotarły polskie dywizje do szosy prowadzącej do centrum Warszawy. Prawe skrzydło polskiego natarcia osłaniała, doskonale wręcz wyszkolona 3 Dywizja Piechoty Legionów Polskich. Powodowało to, że bolszewickie wojska zostały związane energicznym zwrotem zaczepnym ze strony polskiej, która dodatkowo wsparta była czołgami, kawalerią konną i oddziałami opancerzonymi. W tym samym czasie reszta polskiego wojska przeszła do kontrofensywy na całej długości frontu. Armia generała Władysława Sikorskiego uderzyła wówczas na wroga znad rzeki Wkry, rozbijając tym samym XV i III armię bolszewicką. Wskutek braku należytej łączności z dowództwem i totalnego zmęczenia bolszewików większa część tego wojska przeszła do zdezorientowanego odwrotu. Część sił bolszewickich, nie mogąc się przedostać się na wschód, przekroczyła nielegalnie rzecz jasna granicę niemiecką gdzie została internowana.

„Nasze Pismo” na grobie Marszałka

Józef Klemens Piłsudski przyszedł na świat dw dniu 5 grudnia 1867 roku w Zułowie. Zmarł on natomiast 12 maja 1935 roku w Warszawie. On to jak wiemy, wywarł decydujący wpływ na kształtowanie się polityki wewnętrznej i zagranicznej ówczesnej II Rzeczpospolitej Polskiej. W roku 1926, został on wybrany na urząd Prezydenta Polski. Ale niestety odmówił on przyjęcia takiego stanowiska. Gdy w dniu 11 listopada 1934 roku, podczas uroczystości odzyskania niepodległości przez Polskę Józef Piłsudski zasłabł, konsylium lekarskie postanowiło sprowadzić do naszego kraju z Wiednia profesora Karela Wenckebacha. Przyleciał on do Warszawy samolotem, który był pilotowany przez Jerzego Bajana. Zdiagnozował on u naczelnika chorobę nowotworową żołądka i wątroby. W dniu 12 maja 1935 roku w Belwederze o godzinie 20.45 przestało bić serce Wielkiego Polaka i Patrioty.

Zaraz po śmierci Józefa Piłsudskiego, zostały wyjęte z jego ciała mózg i serce. Dokonali tego lekarze mjr dr Wiktor Kaliciński i dr Józef Laskowski. Dnia 12 maja 1936 roku, serce Józefa Piłsudskiego zostało złożone w grobie jego matki złożonej na wileńskim cmentarzu na Rossie.

Po tym wielkim Polaku zostały zachowane znaczące jego wypowiedzi. A jedna z nich bardzo nawiązuje do zachowania się posłów KO 13 grudnia… „Pan poseł to nikczemne zjawisko w Polsce, pozwala sobie bowiem na czynności tak upokarzające – zarówno sejm, jako instytucję, jak i samych siebie, jako posłów – że powtarzam, cała praca w sejmie śmierdzi i zaraża powietrze wszędzie”…

Krypta pod Wieżą Srebrnych Dzwonów na Wawelu. Tu spoczywa ciało Marszałka Jozefa Piłsudskiego

EWA MICHAŁOWSKA – WALKIEWICZ

Od redn.np.pl: Pozdrawiamy i DZIĘKUJEMY PANI EWIE

########################## np.pl ###########################