Prosił o grudkę POLSKIEJ ZIEMI…

Autor: Kasia Skoczowska. Współpraca -Ilustracje i opisy red.:np.pl

He asked for a clod of Polish soil

INTRODUCING

Marian Hemar (1901–1972), born Marian Hescheles (other pen names  : Jan Mariański, and Marian Wallenrod), was a Polish poet, journalist, playwright, comedy writer, and songwriter. Hemar himself stated that before the outbreak of World War II he had already written 1,200 songs, including such widely popular hits as Może kiedyś innym razem (Maybe Some Other Time) and Upić się warto (Let’s get drunk). Hemar was a final pen name adopted by Marian in his literary career. It was formed from the first two letters of his last name, Hescheles, and the first three letters of his given name, Marian.

Marian Hemar – Życzenie…

Co by mi przysłać z Kraju? Czy mam jakie życzenie?
Zapytałaś mnie w liście. Od razu ci wymienię
Jedno z mych wielu życzeń, Pierwsze mam je na myśli.
Jeśli chcesz mi co przysłać w prezencie, to mi przyślij
Pudełko od zapałek, albo lniany woreczek,
A w nim troszeczkę ziemi Tamtejszej – cokolwieczek.
Tyle, co weźmiesz w garstkę na polu – w przydrożnym rowie
Albo na skwerku miejskim w Warszawie albo w Krakowie –
W lesie, albo z czyjego podmiejskiego ogródka –
Gdziekolwiek tam się schylisz. Jedna grudka, malutka
Wystarczy – tyle ile jedną obejmiesz dłonią.
Przyślij mi ją do Anglii. Chyba ci nie zabronią?
Chyba takiej przesyłki nie skonfiskują Tobie?
Będę ci bardzo wdzięczny. Wiem, co z tą ziemią zrobię,
A raczej, prawdę mówiąc – Ach, przyjaciółko miła –
Wiem, o co poproszę żony, ażeby z nią zrobiła.

Poem by Marian Hemar – Wish…

What could you send me from Poland? In a letter you ask,
I have it right here – such a little task,
If you could send me a matchbox, a sachet – tiny one
with some polish soil – a handful would be fine
From a field, a ditch, or a Warsaw square
or from local woods – from just anywhere
Wherever you could stoop and gather it, my dear
and send it here to England, in spite of what I hear
They would not forbid it, seize it, confiscate?
I would be very grateful and hope it’s not too late
I know what I’d do with it, dear friend, or rather
ask my wife to use it, when my mourners gather …!

TŁUM. ^^^ Publication sources „Exploring Surrey’s Past”

Marian Hemar, pierwotne nazwisko Hescheles, ps. „Jan Mariański”, „Marian Wallenrod”, „Harryman” i inne (ur. 6 kwietnia 1901 roku  we Lwowie, zm. 16 lutego 1972 r. w Dorking k/Londynu– polski poeta, satyryk, komediopisarz , dramaturg, tłumacz poezji, autor tekstów piosenek.

Marian Hemar to Człowiek – jednoosobowa instytucja – to piosenki, szlagiery, wiersze i słuchowiskaa radiowe! To postać która na zawsze weszła w historę wzbogacając polską kulturę przedwojenną i emigracyjną.

 Tak jak jego twórczość była spontaniczna i od serca – tak spontanicznie rozpoczynał swoje młode życie. Urodził się we Lwowie -tam też wzrastał i już w wieku siedemnastu lat zgłosił się jako ochotnik do wojska polskiego i wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920 roku.

Po tej wojnie odbył studia na Uniwersytecie Jana Kazimierza na fakultetach medycznym i filozoficznym. Mogł pracować w swoim zawodzie -lekarza czy filozofa ale on wybrał pisanie – satyry – po polsku!

W roku 1925 Hemar przeniósł się do Warszawy i kierował wraz z Tuwimem teatrzykiem „Qui pro Quo”. To Oni dwaj wynieśli ten „teatrzyk” na szczyty popularności.

„Ten wąsik, ach ten wąsik”

W 1939 jego piosenka- słowa – „Ten wąsik”  wykonywana przez Ludwika Sempolińskiego   w popularnej rewii Orzeł czy Rzeszka), spowodowała interwencję ambasadora Niemiec w Warszawie.  Parodiujący Adolfa Hitlera – śpiewana przez Sempolinskiego była satyrą kpiącą z wodza III Rzeszy Adolfa Hitlera.  I grającą na fakcie, że identyczny wąs nosiła gwiazda kina Charlie Caplina. Była to jedna z najpopularniejszych piosenek Hemara o tematyce politycznej.

We wrześniu ‘39 śpiewający piosenkę „Ten wąsik” Luwik Sempoliński ukrywał się przed Niemcami pod zmienionym nazwiskiem. A Hemar musiał uciekać z Warszawy. Hemar przedostał się do Rumunii, a następnie w latach 1940–1941 był żołnierzem Karpackiej Brygady w Palestynie i w Egipcie, gdzie walczył pod Tobrukiem. Tam w wojsku prowadził pracę kulturalną, komponując hymn dla swojej brygady.

Uworzył tam „Czołówkę Teatralną”, pisząc do niej teksty, które są śpiewane do dziś. Od 1942, na wyraźne polecenie Władysława Sikorskiego, pracował w Londynie w Ministerstwie Informacji i Dokumentacji, gdzie pozostał nie tylko do końca wojny, ale i na emigracji do końca życia.

„Sam przyznawał, że od dziecka urzekała go polskość i polska literatura. Pożądał wpisania się w tę tradycję do końca – to ona jawiła mu się jako spełnienie wszystkiego, co mieści się w tej najwyższej formie uczestniczenia w bogatej kulturze. Zresztą wystarczy przytoczyć jedno z jego wspomnień:

„Jestem z tego szczególnego w historii polskiej pokolenia, które urodziło się w niewoli, poznało cudowny, nieogarnięty myślą wstrząs wolności, poznało walkę rzeczywistości z marzeniem i doświadczyło utraty wolności, zanim z tej wojny, rzeczywistości i marzenia mogła wyłonić się nowa synteza polskiego bytu.

Jestem z pokolenia, które wyssało z mlekiem matki – choć jeśli o mnie chodzi, nie polskiej – zapamiętałą, gorącą, nigdy nie ostygłą miłość do POLSKIEJ poezji i literatury, z pokolenia, dla którego literatura znaczyła Summa Poloniae, znaczyła najwyższą sublimację polskości, a Polska była jednoznaczna z literaturą najwyższego rzędu.

Nasz stosunek do literatury był stosunkiem nabożeństwa, myśmy owo nabożeństwo i uwielbienie przenieśli na pisarzy. Od młodości tak wczesnej, że niemal od dzieciństwa, żyłem w tej niezachwianej wierze, że być POLSKIM pisarzem wierszy lub powieści, to najwyższa ranga ludzka, najwyższa nobilitas, że to znaczy być już pół-duchem, pół-bogiem na ziemi”. Cytat za Teologia Polityczna/ Jan Czarniecki – Redaktor naczelny.

##################### np.pl ####################